BEREKLAUW (Bearclaw)

Artikel is geschreven door Jennifer

"Bereklauw gaf ons een goed en hard leven, soms wel harder dan nodig was," zo spreekt Schemering over de tiende hoofdman van de Wolfrijders (zie Elfquest album nummer 4). Bereklauw, de zoon die geboren werd uit de vereniging tussen Menslokker en de eigenwijze en koppige Doornbloem. Een combinatie die zich uitte in de roekeloze goedlachse, donkerharige elf die meer weg had van Rahnee de Wolvin en Tweespeer dan andere van zijn voorvaderen. Bereklauw was meer wolf dan elf. Hij vertrouwde meer op zijn instincten wanneer hij eigenlijk beter zijn hoofd had kunnen gebruiken. Hij was een jager die er het liefst alleen met zijn wolf op uit trok om van het leven te genieten, mensen te belagen en hard en genadeloos toe te slaan als het nodig was -ook als het niet nodig was.

Elfquest character Bearclaw
Bereklauw hield van de uitdagingen die het leven hem brachten. Zijn vader herkende zichzelf in de wilde welp en had moeite hem in toom te houden. Ook hij was er altijd alleen op uit getrokken om de mensen te pesten en grappen met ze uit te halen en hij deed het nog steeds, maar nu was het geen spelletje meer. Het was Menslokker's levensdoel geworden om een manier te vinden de mensen die vlak bij de Borg woonden weg te jagen. Hij deed dit alleen en wilde er geen hulp bij, niet van zijn zoon of wie dan ook. Dit probleem zorgde voor veel spanning en ruzies tussen vader en zoon. Ook met andere leden van de stam die het met Bereklauw eens waren gaf het regelmatig heftige discussies, ze wilde hun hoofdman helpen naar het zoeken van een oplossing. De besprekingen tussen de stamleden en hun leider eindigde altijd hetzelfde; met Menslokker's afkeuring. Hij ging alleen de strijd aan, een wanhopige strijd want op een dag toen hij als laatste middel, om de mensen weg te jagen uit het woud, een mensenkind ontvoerde werd hij dodelijk gewond door een verdwaalde speer. In zijn laatste momenten vroeg hij zijn zoon om niet dezelfde fouten te maken als hij had gedaan en met de wolfrijders samen te werken, samen met de stam de Borg te beschermen tegen de vijand. Bereklauw zou leren van zijn vaders fouten; hij zou dichter bij de stam staan dan zijn vader ooit geweest was.
De jonge jager werd hoofdman waar niet iedereen blij mee was. Sommige twijfelden aan hem vanwege zijn roekeloze gedrag, maar door de jaren heen wist Bereklauw een goede verhouding met zijn stam op te bouwen die berustte op vertrouwen. Zijn woede uitbarstingen staken regelmatig de kop op en zijn koppigheid zorgde vaak voor problemen en sommige (waaronder Sterkeboog) zeiden dat hij nooit zo'n goede hoofdman zou worden als zijn vader, maar hij had overwicht en het vertrouwen en de steun van de oudere elfen.
Als Bereklauw hulp zocht, wat niet vaak voor kwam, ging hij naar Langtak, de oude verhalen verteller (deze elf was nog ouder dan Bereklauw). Hij was voor Bereklauw wat Boomstronk is voor Snijer. Langtak stond hem bij met wijze raad en ik stel me zo voor dat ze vele nachten samen door brachten om te genieten van droombessen. Droombessen waren Bereklauw's eerste liefde, er was niets wat hij er niet voor zou doen; zelfs een hele maan op wacht zitten bij een droombessenstruik.
Dit brengt ons bij de trollen, want Bereklauw's liefde voor droombessen zou het begin zijn van het contact met de trollen. Het trollenvolk leefde al eeuwen onder de Borg en de elfen wisten van niets totdat Bereklauw, kwaad omdat iemand zijn droombessenstruiken plunderde, een trol ving. De dief bleek de grootmoeder aller trollen te zijn; de oude Etterbuil. In ruil voor haar vrijlating eisten de elfen metalen messen en mooie sieraden en dat was het begin van het verbond tussen elf en trol.

Bereklauw ontwikkelt zich tot een echte onderhandelaar en door veel te winnen met gokken maakt hij trollen heel wat spullen afhandig, inclusief Nieuwe Maan, de sleutel van de queste.
"Bereklauw, de enige elf die bijna even slim als een trol was," meent Haakneus; een trol die zonder twijfel heel wat te stellen heeft gehad met de Wolfrijderhoofdman.

Dit was de verborgen kant van Bereklauw's leven die alleen bekent was aan zijn allernaasten, nu is het de beurt aan het familieleven van deze wolf. Het middelpunt van zijn leven: Vreugdeblad. Zij was een bron van verwondering en verwarde gevoelens voor hem. Zij waren levensgezellen, lang voordat ze elkaar erkende (zij waren voor Schemering en Roodlans een bron van hoop op dat zij elkaar ook ooit zouden erkennen). Zij was Bereklauw's wederhelft, samen brachten zij evenwicht in de stam. Zij was de wijze en geduldige helft, hij was de strijd, het gevaar, de harde helft.
Je kunt Vreugdeblad zien als een blonde Leetah, alleen was Vreugdeblad meer zeker van haarzelf, ze was scherp van tong net als Maneschijn, maar had een groot gevoel voor humor waar ze haar geliefde mee opbeurde. Vreugdeblad had de kwaliteiten van een psychologe in zich, ze kon goed luisteren en haar medeelfen met enkele woorden uit de problemen halen (deze eigenschap vind je terug in Geelhaar). Hun zoon Snijer, de elf die de quest zou beginnen, was het eindprodukt van hun erkenning.
Bereklauw leefde meer dan duizend jaar en hij haalde meer rottigheid uit en wist meer over het leven dan welke elf dan ook. Maar toen Madcoil, als een straf van de allerhoogsten, hem zijn levensgezel ontnam verloor hij zijn wil om te leven en zocht hij enkel nog maar naar wraak en verlossing. Hij vond zijn verlossing, hij vond de dood in dezelfde klauwen die zijn levensgezellin hadden verscheurd. Zijn wraak werd echter uitgevoerd door zijn zoon Snijer, Bloed van Tien hoofdmannen...

 

www.elfquest.be

all Elfquest characters, stories, logos, situations and their distinctive likenesses are copyright and trademark by WaRP Graphics - Worldwide