DENKEN ALS EEN ELF

Oorspronkelijke titel: Getting Bent
Oorspronkelijke subtitel: Thinking Like an Elf
Artikel is geschreven door Wendy Pini
vertaling: Ivo

Het gemak waarmee een vreemd ras met menselijke eigenschappen, maar absoluut buitenaards, wordt gecreŽerd, is recht evenredig met de mate waarin de vreemdelingen van mensen verschillen. Zelfs in een grote menigte zal iemand met drie ogen opvallen en al helemaal als deze ogen op steeltjes staan. Dit is de gemakkelijke manier om iemands buitenaardsheid aan te duiden, maar als de lichamelijke verschillen heel subtiel zijn -bijvoorbeeld een normaal menselijk uiterlijk waarachter infrarood-visie en een reukzintuig vergelijkbaar met dat van een jachthond schuilt -wordt het al een stuk moeilijker om de verschillen te begrijpen. Het begrijpen van de emotionele en psychologische opbouw, welke erg moet verschillen van die van een mens, maar toch herkenbaar moet blijven als emoties en gedachten, is het moeilijkst.

De elfen van Elfquest zijn geen mythologische figuren. Zij zijn geŽvolueerde, gedaante veranderende, buitenaardse wezens wier aangenomen elfen-karaktertrekjes blijven bestaan vanwege de hoge overlevingskans/overlevingswaarde van allen die die karaktertrekken hebben. De voorvaderen van dit elfen ras, die de bijnaam "Coneheads" (kegelkoppen) hebben gekregen, waren slanke mensachtige wezens met lange ledematen en enigszins kegelachtige hoofden. Deze Coneheads ontwikkelde zich van bescheiden beginselen via een periode van hoge technologie en ruimtevaart naar een terugkeer tot biologische en geestelijke ontwikkeling.
De Coneheads ontdekte en perfectioneerde het gebruik van "magie" waarvan delatente (onzichtbare) krachten in hun aanwezig waren. Hun krachten bestonden onder andere uit verschillende vormen van psychokinesen (de beweging van voorwerpen op paranormale wijze), gedaanteverandering tot op het erfelijke niveau, geestelijk manifesteren buiten het lichaam en het kunnen hanteren van energievelden.
Toen ze eenmaal zover waren in hun ontwikkeling was het nog maar een kleine stap naar het compleet kunnen achterlaten van het stoffelijke lichaam en overgaan in een puur geestelijk-zijn. De Coneheads daarentegen kozen ervoor om dit niet te doen. Zij behielden hun stoffelijke lichamen, hoewel ze die best konden veranderen en gingen over tot het worden van planeetbezoekers. Ze veranderden hun gedaante om niet op te vallen tussen de wezens op de bevolkte planeten die ze bezochten.
Zonder verder een oordeel te vellen moet toch gezegd worden dat de Coneheads niet perfect waren. Het Elfquest verhaal is een grondig en gedetailleerd verhaal van ťťn van hun fouten en de verreikende consequenties die deze fout met zich meebracht. De Aarde-achtige 'Wereld van Twee Manen' is het toneel.
De inheemse, intelligente, bewoners zijn om praktische redenen mensen, en de flora en fauna is maar een klein beetje verschillend van de planten en dieren die voorkwamen op Aarde in de prehistorie (Een beetje dichterlijke vrijheid is wel genomen. Bijvoorbeeld; ook al lijken de meeste beesten op hun aardse tegenhangers uit de ijstijd, er zijn toch nog een paar grote hagedisachtige overblijfselen uit de tijden ervoor. Wat ervoor zorgt dat het blijft boeien).

Elfquest

Zoals bekend is geworden in Elfquest deel 20 (alle verwijzingen zijn naar de originele WaRP Elfquest uitgave -Redactie) was het de bedoeling van de Coneheads om de Wereld van Twee Manen, vermomd als elfen, te bezoeken in de sprookjes gezinde "Middeleeuwen". Maar de trollen, de bedienden van de Coneheads, kwamen in opstand en veroorzaakte een ongeluk waardoor het kasteel-ruimteschip terug in de tijd geslingerd werd naar het Stenen Tijdperk van die planeet. De kwetsbare elfen-lichamen van de Allerhoogsten (het moment dat het kasteel-ruimteschip neerstort is het moment dat de kegelkoppen de Allerhoogsten genoemd gaan worden) waren niet goed bestand tegen de harde omgeving die toen bestond. Voor redenen die nog niet uitgelegd zijn, had de atmosfeer een verslappend effect op al hun "magische"-krachten. Er niet toe in staat om hun schip weer de ruimte in te krijgen, waren de Allerhoogsten, als elfen, gestrand. De hoofdrolspelers van het Elfquest verhaal, een elfenstam die bekend staat als de Wolfrijders, zijn het produkt van vele aanpassingen die gemaakt zijn door de Allerhoogsten en hun nakomelingen over talloze generaties. De Wolfrijders leven in het tijdperk tussen de oude en de jonge steentijd van hun planeet.
Net als de wolven, die ze nadoen, jagen en zwerven de Wolfrijders in het grote territorium dat ze hebben geclaimd; maar zoals vele bevolkingsgroepen hebben ze een "thuisbasis" nodig -in dit geval de Holt. In de ontelbare seizoenen hebben de Wolfrijders in vele verschillende Holts geleefd, maar in de huidige (huidige aan het begin van het EQ verhaal, dan wel) hebben ze geleefd sinds Goedboom, die het gesticht heeft.
De Wolfrijders hebben hun levensstijl niet veel veranderd sinds Hemelsvuur Tweespeer verdrong en zij haar stam bracht tot het bewustzijn van "de weg", een vrije code van gedag dat nauw samengaat met de harmonie van de natuur.

Het mag veilig worden aangenomen dat alle gebeurtenissen die leiden tot Elfquestalbum 20 onomkeerbare veranderingen in de denkwijze van de Wolfrijders en in de cultuur van de stam teweeg zullen brengen (wanneer en hoe deze veranderingen zich openbaren is echter nog steeds terra incognito). Maar Bereklauw moest veelal dezelfde problemen en conflicten oplossen net zoals de andere hoofdmannen voor hem. Ook al zijn de Wolfrijders nooit een stilstaande groep geweest, ze zijn ook niet echt progressief tot, Snijers bewind.
Elfquest-elfen hebben bepaalde duidelijke lichamelijke eigenschappen, gelijkwaardig aan de eerder genoemde ogen op steeltjes, die hun onmiddellijk anders maken dan mensen. Maar aangezien het verhaal zich concentreert op karakters is het veel belangrijker om de ondefinieerbare "bocht" te onderzoeken die het elf-denken zo anders maakt dan mens-denken. Emotioneel zijn de elfen gelijk aan ons. De elfen lachen, huilen, kennen boosheid, angst en haat. Maar hun gedachtegangen zijn, vergeleken met die van mensen, 'scheef'. Hun logica gaat tot een bepaald punt in een rechte lijn maar buigt dan af. Mensen hebben de neiging om te denken in termen van tijd. Hoe lang zal dit duren? Wanneer eten we? Hoe lang zal ik leven? We zijn volledig bewust van onze sterfelijkheid en we proberen dan ook bijna al onze toegestane uurtjes vol te proppen met zoveel mogelijk leven als we kunnen. De Wolfrijders zijn ook sterfelijk, maar zij kunnen erg lang leven -enkele duizenden jaren. Hierdoor is de grens tussen sterfelijkheid en onsterfelijkheid op zijn best mistig. Angst voor de dood, door welke oorzaak dan ook, is niet duidelijk aanwezig in de bewuste gedachten van de meeste Wolfrijders. Wat voor urgentie zij ervaren komt voort uit de directe omstandigheden en niet uit een gevoel van angst voor een kort leven. Een Wolfrijder zal zich zorgen maken over de mogelijkheid tot sterven als er een sabeltand in de buurt is -hij zal zich geen zorgen maken over het doodgaan omdat hij oud is. (De Wolfrijders waren niet bewust van hun levensduur tot Snijers tijd. Tot dan nam de stam eigenlijk aan dat het leven kort was omdat de dood altijd te vroeg en onnatuurlijk was). Met hun emulatie van echt geest-tot-geest contact met wolven hebben de Wolfrijders een staat van bewustzijn ontwikkeld bekend als "het nu van wolf denken". Deze staat van bewustzijn is, als je het tot het extreme doortrekt, een soort trance. Een elf kan zijn normale activiteiten doorvoeren zonder enige anticipatie over dingen verder dan het nu en kan dus ongestoord leven zonder hoop en angst. De Wolfrijders zien deze staat van bewustzijn als een praktische en gewenste manier van leven tijdens periodes zonder crisis. Ook al kunnen zij tot op zekere hoogte telepathisch communiceren met hun wolfvrienden, de Wolfrijders vermijden dit, in de eerste plaats omdat wolven-lichaamstaal zo duidelijk is in hun betekenis maar ook omdat een "wolfzend" verschrikkelijk hard werk is! Als een elf wel de geest van een wolf binnengaat door middel van telepathie krijgt hij alleen impressies -het zenden tussen Snijer en Nachtrenner moet je niet letterlijk nemen; wolven denken niet in complete zinnen of in rechte lijnen.

Elfen zijn in staat tot het rationaliseren van oorzaak en gevolg, maar als ze geconfronteerd worden met het onbekende zijn ze eigenlijk net zo nieuwsgierig (en vaak door het "nu van wolf denken" net zo kortzichtig) als wolven. Zij zijn in staat tot het aanvallen van iets dat veel te groot voor ze is of het wegrennen voor iets dat volledig onschuldig is. Afhankelijk van hoe veel tijd verstreken is tussen vergelijkbare gebeurtenissen maken Wolfrijders dezelfde fouten, net als wolven doen. Ze vergeten snel.

Waarschijnlijk is het gebied waarin de elfen het meest van mensen verschillen, het gebied van sociale en seksuele interactie. Ook al eren zij hun stammoeder Timmain in legendes, de Wolfrijders hebben geen religie en geen morele code buiten "de weg." Hun houding tegenover seks gaat verder dan enig "vrije liefde" idee, omdat seksuele relaties van elfen niet anders dan vrij kunnen zijn. Zelfs degenen die voor monogamie (meer in biologische dan in sociaal en religieuze zin) kiezen, zijn vrij, omdat gemeenschappelijke voldoening hun daartoe brengt. Het enige "losse steekje" in deze perfecte situatie is Erkenning (Erkenning is in de Elfquest Gatherum verder uitgelegd). Een mannelijk en vrouwelijke elf die, om welke reden dan ook, niet met elkaar kunnen opschieten, kunnen gevangen raken in deze onweerstaanbare genetische bond -in dit geval moet paren plaatsvinden en zwangerschap moet het resultaat zijn. Hier is Erkenning voor.
Gelukkig hebben Erkende koppels, net als alle elfen, het voordeel van het kunnen Zenden. Het is erg moeilijk iemand niet aardig te vinden als zijn of haar Zielnaam bekend wordt en de diepste gedachten en gevoelens helemaal open zijn. Deceptie en manipulatie zijn onmogelijk. En omdat voor elfen aardigvinden een kleine stap naar liefde is, blijven bijna alle Erkende koppels dicht bij elkaar gedurende hun leven, nog lang na dat hun kinderen opgegroeid zijn en het nest verlaten hebben. Echter, omdat de diepe behoefte van Erkenning minder wordt nadat het paren heeft plaatsgevonden, bestaat de mogelijkheid dat (1) een elf een tweede partner kan Erkennen, een tijdje na de eerste Erkenning - dit kan leiden tot verscheidene boeiende, woonsituaties; en (2) een elf kan mogelijkerwijs zelfs zijn zoon of dochter erkennen, vele jaren na de geboorte van het kind, omdat over de jaren heen de relatieve leeftijdsverschillen tussen ouder en kind bijna verdwijnen en familiebanden vergeten worden. Deze situatie zou echter alleen voorkomen bij een totaal gebrek aan andere potentiŽle partners.
"Liefdespartners komen samen voor plezier en levenspartners voor het leven, maar Erkenning... AHH!".
Er zijn enige goede punten aan Erkenning. Vanwege de intense geestelijke en ook lichamelijke gemeenschap, is het plezier-gehalte; hoger in seksuele relaties van Erkende koppels dan van liefdespartners (wat, door het Zenden, al hoger is dan wij mensen ervaren kunnen -zucht). De uitdrukking "levenspartner" geeft aan dat liefdes-partners een koppel zijn geworden. Erkenning is niet nodig, voor het ontstaan van levenspartners. Het paar kan kiezen voor Monogamie of niet, maar dit is niet een bewuste beslissing gebaseerd op bezitterigheid of jaloezie. Een koppel voor het leven vormen is een "bruiloft" zonder ceremonie of de behoefte aan goedkeuring. Het kan op elk moment gebeuren, zelfs (soms) tussen erg jonge elfen, vóór de seksuele activiteiten beginnen. Als ťťn van de levenspartners een derde elf Erkent, kan die elf geïncorporeerd worden in de relatie en ontstaat er een driehoeksrelatie, maar levenspartners zijn partners voor het leven en gaan niet uit elkaar behalve onder buitengewone omstandigheden.

Elfquest

Kinderen behoren tot- en worden opgevoed door de gehele stam, ook al zal het kind niet vergeten wie het ter wereld gebracht heeft, eer vele honderden of zelfs duizenden jaren zijn verstreken.
Familie-eenheden delen en weten elkaars Zielnamen. Kindermishandeling is ondenkbaar evenals verwennen. Het is belangrijk dat de "puppies" zo snel mogelijk de wetten van de natuur leren en de regels van het overleven in het woud. Elf-kinderen worden aangemoedigd om moedig te zijn en tevens geleerd om voorzichtig te zijn. Zij worden opgevoed met een gevoel voor eigenwaarde en worden niet opgezadeld met onrealistische verwachtingen van ouders over wat hun kinderen zouden moeten worden. Zij worden toegestaan om te zijn wie ze zijn en de talenten, die ze hebben, te ontwikkelen in hun eigen tempo. Ook al kunnen elfen ouders soms enige hoop hebben dat het kind de drager is van een van de "magische" vaardigheden die elfen soms tonen, wordt er over het algemeen geen druk achter het kind gezet om zich te bewijzen. De krachten als boomvormer van Roodlans kwamen in vergelijking pas vrij laat tot uiting; Regenzang weet dat haar baby een heler zoals zijn opa zal worden, maar weet niet hoe en wanneer de kracht zal gaan bloeien.

Bij mensen zijn bezitterigheid, jaloezie en de behoefte aan controle allemaal produkten van onzekerheid. Onzekerheid stamt, in grote lijnen, voort uit het onvermogen tot communiceren met anderen. Tussen de Wolfrijders is communicatie een verfijnde kunst -de stam is nooit groot en elk lid van de groep is onmisbaar voor het voortbestaan van de stam. In de hiŽrarchie van de stam bestaan gevechten, uitdagingen en onenigheden, maar als deze eenmaal opgelost zijn is er geen nasleep van boosheid.
Net als wolven vechten de Wolfrijders en vergeten het daarna. Anders dan de wolven zijn zij niet meedogenloos in het vechten met "omega's" (lage leden van de totempaal -wat de vraag geeft: zijn er wel lage leden en zo ja, hoe wordt dit bepaald?). In staat tot compassie en medeleven roeien de elfen niet de zwakkere of minder nuttige leden van de stam in koele bloede uit.

Nog een verschijnsel van de erg toegenomen mogelijkheden tot communiceren, gekoppeld aan Zenden, is de "Zielnaam", ontstaan door de individuele behoefte om iets van zichzelf privé te houden. Aangezien het mogelijk is dat een telepathische conversatie tussen twee elfen het verstand van beiden getekend achterlaat met die dingen die een elf uniek maken, is de Zielnaam een woordgeluididee dat toebehoort aan (en bijna heilig is voor) elk individueel.
Als twee of meer geesten met elkaar in telepathische band staan kunnen zij voelen wanneer zij in de buurt komen van de Zielnaam van een ander en kunnen ze zich terugtrekken. Ook weet ieder wanneer een ander in de buurt van zijn eigen Zielnaam komt en beiden kunnen de conversatie afbreken. Alleen een donkere en bedorven geest (zoals Winnowill) zou moedwillig de geest van een ander binnendringen, misschien zelfs tot het vinden van de Zielnaam.
Onder de Wolfrijders worden privé-gedachten, en Zielnamen vooral, nooit in twijfel getrokken.

Elfquest
Uiteindelijk is de sleutel tot het begrijpen van elf-denken (met name die van Wolfrijders) een bewustzijn van hoe drie factoren een mensenleven, zoals wij het kennen, zouden beïnvloeden: een gevoel van onsterfelijkheid (of het niet voelen van enige tijdsdruk), vaardigheid in het leven in het eeuwige heden en het kunnen communiceren met een andere geest/ziel.
 

www.elfquest.be

all Elfquest characters, stories, logos, situations and their distinctive likenesses are copyright and trademark by WaRP Graphics - Worldwide