LEVEN ALS EEN WOLFRIJDER

Oorspronkelijke titel: Wolfriders
Artikel is geschreven door Theresa Robeson
Vertaling en bewerking door Hilde

Een tijd geleden verscheen "the Wolfrider's guide tot the world of Elfquest" met daarin veel informatie over het leven op de wereld met twee manen in de breedste zin. Alle bekende elfenstammen worden uitgebreid beschreven en ook de andere bewoners (trollen, mensen, enz.) komen aan bod. Dit artikel is gebaseerd op het hoofdstuk over de Wolfrijders. De meeste citaten die er in voorkomen komen uit de romanserie "Blood of ten chiefs".

.

Algemeen

De wolfrijders zijn een kleine stam van verlegen, teruggetrokken wezens die een verbond zijn aangegaan met de wolven van hun wereld. Zij zijn de nakomelingen van Timmain, een allerhoogste, en een wolf. De eerste volbloed elfen noemden de wolfrijders "the wolf-changed ones"; een lastig te vertalen term die zoiets betekent als "zij die door wolven veranderd zijn". In tegenstelling tot andere elfen zijn de wolfrijders sterfelijk door hun wolvenbloed. Het is echter ook dit wolvenbloed dat de wolfrijders als enigen echt bindt aan de wereld waar ze wonen. Het was ook deze eigenschap die Winnowill ertoe bracht hen de "bastaarden van het elfenras" te noemen.

De wolfrijders schuwen het daglicht, ze komen pas tegen de avondschemering te voorschijn uit hun borg. Snijer vatte het leven van een wolfrijder eens samen als "jagen, huilen en overleven!" (Koningen van het gebroken wiel). Dit omdat een groot deel van hun tijd en energie besteed wordt aan het overleven.

Tijdens hun lange geschiedenis hebben de wolfrijders op de vlakte gewoond, op de toendra, in grotten en diep in het bos. Hoewel ze veel borgen hebben gehad was er geen zo geliefd, en wordt er geen zo gemist, als de Vaderboom.

De namen van wolfrijders komen direct voort uit het land en de strijd om erin te overleven. Ze hebben meestal te maken met de fysieke verschijning van een wolfrijder (Geelhaar, Amber, Eenoog), zijn aard (Boomstronk, Klatering, Vreugdeblad), speciale vaardigheden (Scouter, Vinder, Looier), favoriete wapens (Sterkeboog, Spies, Tweespeer), opvallende daden (Roodlans, Steenvuist) of affiniteit (Hemelwijs, Windkind).

Elfquest Wolfrider

. De weg

"De weg" beschrijft de geest waarin de wolfrijders leven. Het bestaat uit gevoelens, tradities en gewoon "weten". Langtak beschreef de weg als "... een deel van wat het is om wolfrijder te zijn; zo diep in het leven en liefde duiken dat je alle gevoel voor jezelf en het verstrijken van de seizoenen verliest. Dat je op een morgen wakker wordt en een nieuw persoon bent, soms vol vreugde, soms met pijn. En dan duik je weer terug." Schemering zei het zo: "Het is de stam... de band met onze wolfvrienden... de jacht, de achtervolging, het doden. Het is op geen enkele andere plaats zijn dan waar je bent, nergens naar kijken dan wat hier en nu is." Ook Rahnee (de tweede leidster van de wolfrijders) beschreef de weg: "We jagen als wolven, samen. We bejagen wat de wolven bejagen. Onze kracht is die van de kudde en het roedel. Het is onze manier, de manier van wolven, om de zwakken te nemen, die achter de kudde rennen. We vangen nooit de sterksten." En; "Het was de manier van wolven om te regeren door kracht, om niet alleen de zwakken te verstoten, maar ook de afwijkenden."
Snijer over de weg: "Die te volgen is je nergens van bewust zijn, nergens klaar voor zijn dan wat op dat moment gebeurt. Het is de troost van de vergetelheid, de wijsheid van klaarwakker zijn. Het is het Nu van wolfdenken." Rahnee voegt hier aan toe: "Leef voor vandaag. Als vandaag moeilijk is, vergeet vandaag dan. En als het niet zo was, vergeet het dan ook, want het zal snel weer moeilijk zijn."

Omdat Snijer steeds meer buiten de weg om moest leven, maar wel begreep dat het voor de stam nodig was, stuurde hij Amber weg met de helft van de wolfrijders, om de Weg sterk te houden. Hij nam de andere helft mee om tegen Grohmul Djun te vechten.

.

De uitdaging

De uitdaging in een roedel wolven of bij de wolfrijders is een methode om met minimale schade aan beide uitdagers een rangorde te handhaven. Wolven dagen uit omdat hun identiteit wordt beperkt door hun plaats in het roedel. Degenen met wolvenbloed gaan een uitdaging aan als hun leider of leidster zijn of haar zin niet krijgt. De uitdager trekt zich terug of de stam wordt verdeeld, er is geen derde weg. Uitdagingen duren zelden lang maar leiden in sommige gevallen tot de dood. Het recht om uit te dagen is het recht hebben om de tegenstander te onderwerpen of te laten overheersen. Zelden komt er iemand tussen een uitdaging. De ogen van de uitdagers vinden elkaar en laten elkaar niet meer los. De rest van de wolfrijders kijkt en wacht op de uitkomst. Bij de wolfrijders is een zwijgende en persoonlijke strijd van wilskracht traditioneel, gevochten met een gesloten zenden en met een duur van meestal maar enkele momenten. De uitdaging is een recht en een ritueel, de weg naar de ziel. Een uitdaging eindigt meestal wanneer één van de partijen toegeeft. Een duidelijk voorbeeld hiervan is als Sterkeboog Snijer uitdaagt als de hoofdman besluit om de mensen die het Zonnedorp bereikt hebben levend te laten gaan. Hij vond dat ze ter plekke gedood moesten worden.

Elfquest Wolfriders

.

Wolfsong

De Wolfsong (oftewel 'het wolvenlied') is de invloed van de wolf in de wolfrijders, het lied van het wolvenbloed. In Rahnee's woorden: "Het verlaten van het wolvenlied was als het verlaten van een briljante droom. Er was een moment van desoriëntatie, toen de droom werkelijker was dan het waken". Het wolvenlied maakt dat de wolfrijders in harmonie leven met de wereld met twee manen en geeft hen kracht om zich te verzetten tegen magie en trots. "Het wolvenlied was een mysterie voor degenen die het nooit gehoord hadden, maar het liet geen mysteries toe tot zijn refrein. Het gaat over tevredenheid, een gezond gebrek aan variatie en een onwetendheid van wat niet gekend of uitgelegd kan worden". Maar het is geen blindheid of onwil.
De tegenhanger van het wolvenlied is het sterrenlied, de invloed van de allerhoogsten. Het is het lied van het elfenbloed in de wolfrijders, en de aandrang om de sterren te bereiken.

.

Leven na de dood

Als een wolfrijder sterft blijft zijn geest niet gebonden aan het paleis, zoals dat bij andere elfen is. Door hun sterkere band met hun wereld hebben ze meer mogelijkheden. Zoals Timmain zegt: "Alleen de kinderen van Timmorn kunnen gaan waar ze willen na hun dood." Snijer gelooft terecht dat de geesten van dode wolfrijders in de takken van de Vaderboom verbleven. Zijn ouders waren op de één of andere manier altijd dicht bij hem, waar hij ook ging.

.

Het huilen

Het huilen is een ritueel van de wolfrijders waarin elfen en wolven samen rouwen om de dood van een lid van het roedel (met twee of vier benen), iets vieren of simpelweg de band tussen stam en roedel versterken. Het is een griezelig, spookachtig samengaan van verwante geesten.
Bij het huilen hoort ook verhalen vertellen waarbij de geschiedenis van de stam verhaald wordt. Snijers stam huilt vaak voor de tien hoofdmannen voor hem: het ritueel begint met de hoofdman die tien druppels bloed, één voor één uit de palm van zijn hand laat druppelen, terwijl de stam de namen van alle hoofdmannen opnoemt.
Er is geen geschreven geschiedenis van de wolfrijders. Hun enige band met het verleden zijn de verhalen en legenden die doorgegeven worden aan elke nieuwe generatie. De verhalenverteller van de stam is verantwoordelijk voor het in stand houden van deze verhalen, en ze steeds opnieuw te vertellen. Ze worden vaak gebruikt om troost en goede raad te bieden voor de pups. Als verhalen en liederen gecombineerd worden, wordt de verhalenverteller een liedmaker genoemd.
De verhalenvertellers van de stam gebruiken vaak droombessen om het geheugen te versterken. Omdat ze kostbaar zijn, en niet altijd voorradig, worden droombessen gedroogd en opgeslagen voor de winter. Droombessen veroorzaken een gezamenlijk visioen dat wordt versterkt en uitgelegd door de verteller. De wolfrijders hebben een lange lijst van vertellers gehad: Samael Droombewaarder , Uil, Kolibrie, Eikel, IJstand, Langtak, en nu Spies, die Dauwschijn waarschijnlijk als opvolger heeft. De wolfrijders gaan altijd, vroeg of laat, naar de verteller toe als er niemand anders is die een probleem begrijpt.

Elfquest Howling
.

Stamoudste

De stamoudste is een geëerd persoon onder de wolfrijders. Als adviseurs en leden van de raad van oudsten zijn zij het die vroegtijdig problemen kunnen herkennen en erkennen, nog voor de jongeren dat doen, gewoon door hun hogere leeftijd en langere ervaring. Na de terugkeer van het paleis werd er in het geheim vergaderd door de oudste wolfrijders om het gebrek aan erkenningen binnen de stam te bespreken. Het was nodig om gevaar en zelfs dood weer in de Borg toe te laten om stagnatie te voorkomen.

.

Nieuw leven

De vrouwelijke wolfrijders zijn de dragers van nieuw leven. De algemene houding daarover is gevormd in een tijd dat ze schaars waren. Toen Eyes High (de moeder van Hemelwijs) gevangen en vermoord werd was dat voor Bereklauw reden genoeg om te zweren dat hij nooit meer het leven van vrouwen zou riskeren in een strijd tegen mensen. Toen Snijer hoofdman werd waren er bijna tweemaal zo veel mannelijke als vrouwelijke wolfrijders. De levensdragers jaagden nog wel, en vochten soms mee, maar Snijer zou hen nooit onnodig in gevaar brengen.

.

Gezegden en wijze woorden

Een aantal uitdrukkingen die door wolfrijders gebruikt worden:
Snel als Hemelsvuur.
Bereklauws baard!
Bij de allerhoogsten!
Bij Goedboom's rust!
Bij mijn bijl!
Bij de twee manen!
Ratten en muizen!
Timmain beware je.
Timmorn's bloed.
In de naam van Vrijvoet.
Naar de Trollen daarmee!
Tweespeers waanzin!
Je zit vol droombessen!
Bij de allerhoogsten en al hun kinderen!
Mogen de allerhoogsten ons bijstaan
Welkom als water in de woestijn

Elfquest characters
 

www.elfquest.be

all Elfquest characters, stories, logos, situations and their distinctive likenesses are copyright and trademark by WaRP Graphics - Worldwide